Akananuru 112

112

கூனல் எண்கின் குறுநடைத் தொழுதி
சிதலை செய்த செந்நிலைப் புற்றின்
மண்புனை நெடுங்கோடு உடைய வாங்கி,
இரைநசைப் பரிக்கும் அரைநாட் கங்குல்
ஈன்றுஅணி வயவுப்பிணப் பசித்தென மறப்புலி
ஒளிறுஏந்து மருப்பின் களிறுஅட்டுக் குழுமும்
பனிஇருஞ் சோலை எமியம் என்னாய்
தீங்குசெய் தனையே, ஈங்குவந் தோயே;
நாள்இடைப் படின், என் தோழி வாழாள்;
தோளிடை முயக்கம் நீயும் வெய்யை;
கழியக் காதலர் ஆயினும், சான்றோர்
பழியொடு வரூஉம் இன்பம் வெஃகார்
வரையின் எவனோ?- வான்தோய் வெற்ப!-
கணக்கலை இகுக்கும் கறிஇவர் சிலம்பின்
மணப்புஅருங் காமம் புணர்ந்தமை அறியார்,
தொன்றுஇயல் மரபின் மன்றல் அயரப்
பெண்கோள் ஒழுக்கம் கண்கொள் நோக்கி,
நொதுமல் விருந்தினம் போல, இவள்
புதுநாண் ஒடுக்கமும் காண்குவம், யாமே!

Where a pack of crooked, short-striding bears pulls down
and breaks the long, earthen pinnacle of a termite mound
standing upright in red soil made by white ants,
greedily seeking food in the dead of night;
where a fierce tiger roaringly kills a male elephant
with shining, uplifted tusks to feed its recently delivered, ravenous mate —
heedless that we were alone in such a cold, dark grove,
you came here and caused distress!
If days go by [in between], my friend will not live;
and you too long for the embrace of her shoulders.
Though great lovers, the worthy
do not desire pleasure that comes with blame.
Why not marry her, lord of the sky-touching mountain?
So that those who know nothing of this hard-to-unite passion joined
upon the slopes draped with black pepper vines where herds of male deer leap,
may celebrate the wedding according to ancient custom,
and, looking upon the taking of the bride that captures the eye,
we too, like curious strangers,
may behold her shrinking in fresh modesty!