Akananuru 114

114

கேளாய், எல்ல! தோழி! வேலன்
வெறிஅயர் களத்துச் சிறுபல தாஅய
விரவுவீ உறைத்த ஈர்நறும் புறவின்,
உரவுக்கதிர் மழுங்கிய கல்சேர் ஞாயிறு,
அரவுநுங்கு மதியின், ஐயென மறையும்
சிறுபுன் மாலையும் உள்ளார், அவர்என
நம்புலந்து உறையும் எவ்வம், நீங்க
நூல்அறி வலவ! கடவுமதி, உவக்காண்
நெடுங்கொடி நுடங்கும் வான்தோய் புரிசை,
யாமம் கொள்பவர் நாட்டிய நளிசுடர்
வானக மீனின் விளங்கித் தோன்றும்,
அருங்கடிக் காப்பின், அஞ்சுவரு மூதூர்த்
திருநகர் அடங்கிய மாசுஇல் கற்பின்,
அரிமதர் மழைக்கண், அமைபுரை பணைத்தோள்,
அணங்குசால், அரிவையைக் காண்குவம்-
பொலம்படைக் கலிமாப் பூண்ட தேரே!

'Hear me, friend! He does not even think of me
in the bleak, sorrowful evening when the sun, its powerful rays dimmed
as it reaches the hill, suddenly disappears like the moon swallowed by the snake,
over the moist, fragrant woodland strewn with various flowers falling
like the scattered offerings in the field where the Velan priest dances with frenzy!' —
so that her sorrow from sulking with us may depart,
o charioteer learned in treatise lore! Drive on!
See over there: the sky-touching battlements where long banners flutter,
where the bright torches raised by those who keep the night watch
appear shining like the stars in the expanse of heaven;
in that fearsome ancient city kept with difficult guard,
within the auspicious home, her flawless chaste love secluded,
we shall see that exquisite maiden of awe-inspiring beauty,
with streak-lined, moist, lustrous eyes and bamboo-like rounded shoulders —
drive the chariot harnessed to spirited horses with golden trappings!