Akananuru 117

117

மௌவலொடு மலர்ந்த மாக்குரல் நொச்சியும்,
அவ்வரி அல்குல் ஆயமும் உள்ளாள்,
ஏதிலன் பொய்ம்மொழி நம்பி, ஏர்வினை
வளம்கெழு திருநகர் புலம்பப் போகி,
வெருவரு கவலை ஆங்கண், அருள்வரக்,
கருங்கால் ஓமை ஏறி, வெண்தலைப்
பருந்து பெடைபயிரும் பாழ்நாட்டு ஆங்கண்,
பொலந்தொடி தெளிர்ப்ப வீசிச், சேவடிச்
சிலம்புநக இயலிச் சென்றஎன் மகட்கே-
சாந்துஉளர் வணர்குரல் வாரி, வகைவகுத்து
யான்போது துணைப்பத், தகரம் மண்ணாள்,
தன்ஓ ரன்ன தகைவெங் காதலன்
வெறிகமழ் பன்மலர் புனையப் பின்னுவிடச்
சிறுபுறம் புதைய நெறிபுதாழ்ந் தனகொல்-
நெடுங்கால் மாஅத்து ஊழுறு வெண்பழம்
கொடுந்தாள் யாமை பார்ப்பொடு கவரும்
பொய்கை சூழ்ந்த, பொய்யா யாணர்,
வாணன் சிறுகுடி வடாஅது
தீம்நீர்க் கான்யாற்று அவிர்அறல் போன்றே? .

Thinking neither of the dark-clustered nocci that bloomed beside jasmine,
nor of her playmates with lovely striped loins,
trusting the deceitful words of a stranger, she departed, leaving desolate
our wealthy, beautiful home of fine deeds.
In the deserted land where on black-trunked tooth-brush trees,
at terrifying crossroads, the white-headed vulture calls to its mate so as to arouse pity,
swinging her golden bangles so that they jingle, stepping so the anklets on her red feet ring,
my daughter has gone.
Without washing with fragrant oil her combed, curved tresses, parting them,
as I used to do, weaving flowers into them,
has her lover, of matchless excellence and passionate love, woven fragrant varied blooms,
loosening the braids so that they fall wavy, covering her small back—
resembling the shimmering dark sand rippling in the sweet-water forest stream
north of Vāṇaṉ's Ciṟukuṭi of unfailing abundance,
surrounded by ponds where the curved-footed turtle with its young
seizes the white, ripe fruit falling from the tall mango tree?