Akananuru 129

129

'உள்ளல் வேண்டும் ஒழிந்த பின்' என
நள்ளென் கங்குல் நடுங்குதுணை யாயவர்
நின்மறந்து உறைதல் யாவது? 'புல் மறைந்து
அலங்கல் வான்கழை உதிர்நெல் நோக்கிக்'
கலைபிணை விளிக்கும் கானத்து ஆங்கண்,
கல்சேர்பு இருந்த கதுவாய்க் குரம்பைத்
தாழிமுதற் கலித்த கோழிலைப் பருத்திப்
பொதிவயிற்று இளங்காய் பேடை ஊட்டிப்,
போகில்பிளந் திட்ட பொங்கல் வெண்காழ்
நல்கூர் பெண்டிர் அல்குற் கூட்டும்
கலங்குமுனைச் சீறூர் கைதலை வைப்பக்,
கொழுப்புஆ தின்ற கூர்ம்படை மழவர்,
செருப்புடை அடியர், தெண்சுனை மண்டும்
அருஞ்சுரம் அரிய வல்ல; வார்கோல்
திருந்திழைப் பணைத்தோள் தேன்நாறு கதுப்பின்
குவளை உண்கண், இவளொடு செலற்கு 'என
நெஞ்சுவாய் அவிழ்ந்தனர் காதலர்-
அஞ்சில் ஓதி ஆயிழை!- நமக்கே. .129-18

"You must remember [me] after you depart," she said / in the deep night, trembling as she held [me] close—how could he live forgetting you? / "Looking at the grain fallen from tall, swaying bamboos hidden by wild grass," / where the stag calls his doe in the wilderness, / by huts with broken fences built against the rocks, / from large-leaved cotton plants flourishing near cisterns, / the bird feeds its chicks with unripe pods swollen like wombs, / and [then] the puffy white seeds split open by the bird / are gathered by poor women to heap at their loins— / where inhabitants of troubled frontier hamlets hold their heads in distress, / and Maḻavar warriors with sharp weapons who ate fattened cows, / shod in leather sandals, crowd around clear pools / in the difficult arid wilderness—such paths are not hard / for going with her who has slender arms like rounded rods, / well-formed ornaments, honey-scented tresses, / and painted kuvaḷai eyes!"—so our lover / opened the truth of his heart to us, / O you with lovely, fine tresses and exquisite jewels!