Akananuru 131

131

'விசும்புற நிவந்த மாத்தாள் இதணைப்
பசுங்கேழ் மெல்லிலை அருகுநெறித் தன்ன,
வண்டுபடுபு இருளிய, தாழ்இருங் கூந்தல்
சுரும்புஉண விரிந்த பெருந்தண் கோதை
இவளினும் சிறந்தன்று, ஈதல் நமக்கு என
வீளை அம்பின் விழுத்தொடை மழவர்
நாள்ஆ உய்த்த நாமவெஞ் சுரத்து
நடைமெலிந்து ஒழிந்த சேட்படர் கன்றின்
கடைமணி உகுநீர் துடைத்த ஆடவர்
பெயரும் பீடும் எழுதி, அதர்தொறும்,
பீலி சூட்டிய பிறங்குநிலை நடுகல்
வேல்ஊன்று பலகை வேற்றுமுனை கடுக்கும்
வெருவரு தகுந கானம் 'நம்மொடு
வருக' என்னுதி ஆயின்,
வாரேன்; நெஞ்சம்! வாய்க்கநின் வினையே.

"To give [wealth] to those in need is far better for us / than being with her whose long, dark hair, / falling like lush, soft leaves closely interwoven on a loft raised high into the sky, / is dark with swarming bees, / and wears a large, cool garland spreading fragrant honey for beetles to drink!" / If you say to me, "Come with us / through the dread wilderness where Maḻavar warriors of the whistling arrow and unerring bow / carry away herds of cattle at dawn, / and where men who wiped the tears falling from the rimmed eyes / of weary calves left behind on their long journey / have their names and deeds inscribed on hero-stones erected by every path, / adorned with peacock feathers, resembling an enemy front of spiked shields", / I will not follow! O heart, may you succeed in your pursuit alone!