Akananuru 132

132

ஏனலும் இறங்குகுரல் இறுத்தன; நோய்மலிந்து,
ஆய்கவின் தொலைந்த இவள் நுதலும்; நோக்கி
ஏதில மொழியும் இவ்வூரும்; ஆகலின்,
களிற்றுமுகந் திறந்த கவுளுடைப் பகழி,
வால்நிணப் புகவின், கானவர் தங்கை
அம்பணை மென்தோள் ஆயஇதழ் மழைக்கண்
ஒல்கியற் கொடிச்சியை நல்கினை ஆயின்,
கொண்டனை சென்மோ நுண்பூண் மார்ப!
துளிதலைத் தலைஇய சாரல் நளிசுனைக்
கூம்புமுகை அவிழ்த்த குறுஞ்சிறைப் பறவை
வேங்கை விரியிணர் ஊதிக், காந்தள்
தேனுடைக் குவிகுலைத் துஞ்சி, யானை
இருங்கவுட் கடாஅம் கனவும்,
பெருங்கல் வேலி, நும் உறைவின் ஊர்க்கே.

The stalks of the millet crop have hung down, ripe for harvest; / plagued with sorrow, her forehead has lost its fine beauty; / seeing this, the people of this village mutter spiteful gossip; / therefore, if you would show grace to the forest girl of delicate gait, / sister to the jungle-dwellers whose arrows have hollow barbs that pierce elephant faces, / and who feast on white fat, / her with soft, beautiful bamboo-like shoulders and rain-cool eyes like exquisite petals, / take her with you and depart, O lord with a chest of fine ornaments, / to your settled town surrounded by a wall of great mountains, / where, in the mountain slope drenched by falling rain, / short-winged bees open closed buds in deep pools, / feed on the blossoming clusters of vēṅkai flowers, / sleep in the honeyed, dense bunches of kāntaḷ lilies, / and dream of the must flowing from the dark cheeks of elephants!