Akananuru 135

135

திதலை மாமை தளிர்வனப்பு அழுங்கப்,
புதலிவர் பீரின் எதிர்மலர் கடுப்பப்,
பசலை பாய்ந்த நுதலேன் ஆகி,
எழுதெழில் மழைக்கண் கலுழ, நோய் கூர்ந்து,
ஆதி மந்தியின் அறிவுபிறி தாகிப்
பேதுற் றிசினே - காதல்அம் தோழி!
காய்கதிர் திருகலின் கனைந்துகால் கடுகி,
ஆடுதளிர் இருப்பைக் கூடுகுவி வான்பூக்
கோடுகடை கழங்கின், அறைமிசைத் தாஅம்
காடிறந் தனரே, காதலர்; அடுபோர்,
வீயா விழுப்புகழ், விண்தோய் வியன்குடை,
ஈர்-எழு வேளிர் இயந்துஒருங்கு எறிந்த
கழுவுள் காமூர் போலக்
கலங்கின்று மாது, அவர்த் தெளிந்தஎன் நெஞ்சே.

The beauty of my pallid-spotted, tender-leaf-like complexion has wasted away, / and yellow pining has spread over my forehead / to resemble the opposite flower of the sponge gourd climbing over bushes; / my dark, beautifully painted eyes weep; my anguish increases; / losing my wits like Ātimanti, / I have become bewildered, O dear companion! / As the blazing sun swelters, the wind blows fiercely, / and the white, cupped flowers of the iruppai tree with swaying shoots, / looking like gaming pieces carved from ivory tusks, scatter over rock surfaces— / such is the forest path traversed by my lover; / like Kāmūr of Kaḻuvuḷ, which was battered and ruined / when the twice-seven Vēḷir joined together in battle / beneath skies touching the wide umbrella of unfading, high renown, / my heart, which trusted him, is utterly shattered!