Akananuru 137

137

ஆறுசெல் வம்பலர் சேறுகிளைத்து உண்ட
சிறும்பல் கேணிப் பிடியடி நசைஇச்,
களிறுதொடூஉக் கடக்குங் கான்யாற்று அத்தம்
சென்றுசேர்பு ஒல்லார் ஆயினும், நினக்கே-
வென்றெறி முரசின் விறற்போர்ச் சோழர்
இன்கடுங் கள்ளின் உறந்தை ஆங்கண்,
வருபுனல் நெரிதரும் இகுகரைப் பேரியாற்று
உருவ வெண்மணல் முருகுநாறு தண்பொழிற்
பங்குனி முயக்கம் கழிந்த வழிநாள்
வீஇலை அமன்ற மரம்பயில் இறும்பில்
தீஇல் அடுப்பின் அரங்கம் போலப்,
பெரும்பாழ் கொண்டன்று, நுதலே, தோளும்,
தோளா முத்தின் தெண்கடற் பொருநன்
திண்தேர்ச் செழியன் பொருப்பிற் கவாஅன்
நல்லெழில் நெடுவேய் புரையும்
தொல்கவின் தொலைந்தன: நோகோ யானே.

Even if he has not arrived, having crossed the forest river in the wasteland
where wayfarers dig up silt to drink, and a male elephant touches the small spring
yearning for a female's footprint, to you—
in Uṟantai of the sweet, strong liquor belonging to the victorious Cōḻar kings
of battle-winning drums,
in the cool grove smelling of fragrance upon the shapely white sands
of the great river whose banks crumble as the rushing waters press in,
after the festival of coupling in Paṅkuni has passed,
like the festival stage with its fireless hearths
in the dense-treed grove where leaves have fallen,
your forehead has taken on immense desolation, and your shoulders,
resembling the fine, beautiful, tall bamboos on the slopes
of the mountain of victorious Cōḻiyaṉ, lord of the clear sea with undrilled pearls,
have lost their ancient beauty: I grieve for you.