Akananuru 138

138

இகுளை! கேட்டிசின் காதலம் தோழி !
குவளை உண்கண் தெண்பனி மல்க,
வறிதியான் வருந்திய செல்லற்கு அன்னை
பிறிதொன்று கடுத்தனள் ஆகி - வேம்பின்
வெறிகொள் பாசிலை நீலமொடு சூடி,
உடலுநர்க் கடந்த கடல்அம் தானைத்,
திருந்துஇலை நெடுவேல் தென்னவன் - பொதியில்
அருஞ்சிமை இழிதரும் ஆர்த்துவரல் அருவியின்
ததும்புசீர் இன்னியங் கறங்கக், கைதொழுது,
உருகெழு சிறப்பின் முருகுமனைத் தரீஇக்,
கடம்பும் களிறும் பாடி, நுடங்குபு
தோடுந் தொடலையும் கைக்கொண்டு, அல்கலும்
தேடினர் ஆதல் நன்றோ?- நீடு
நின்னொடு தெளித்த நன்மலை நாடன்
குறிவரல் அரைநாட் குன்றத்து உச்சி,
நெறிகெட வீழ்ந்த துன்னருங் கூர்இருள்,
திருமணி உமிழ்ந்த நாகம் காந்தட்
கொழுமடற் புதுப்பூ ஊதுந் தும்பி
நன்னிறம் மருளும் அருவிடர்
இன்னா நீள்இடை நினையும்என் நெஞ்சே.

Listen, my companion, loving confidante!
As clear tears brim in my kohl-rimmed kuvaḷai eyes,
seeing me grieve in sorrow without cause, mother
suspected something else—
wearing the fragrant green leaves of the margosa tree with water lilies,
the southern king of the long, well-shaped leaf-spear and sea-like army
that conquers his enemies—bringing into the house the dread-inspiring Murukaṉ,
to the sound of sweet instruments playing with surging rhythm like the roaring waterfall
plunging down from the difficult peak of his Potiyil mountain,
and worshiping with folded hands, singing of the kaṭampu tree and elephant,
swaying and holding garlands and flower strands in their hands, is it good
that day after day they kept seeking [divination]?
On the hillcrest at midnight, the time of rendezvous
for the man from the good mountain country who pledged his word to you,
in the impenetrable, sharp darkness that has fallen, erasing the path,
where a serpent vomits its splendid jewel and confuses it
with the fine color of a bee buzzing around a fresh flower on a rich gloriosa lily petal,
my heart broods over that harsh, long path amid difficult clefts.