Akananuru 139

139

துஞ்சுவது போலஇருளி, விண்பக
இமைப்பது போலமின்னி, உறைக்கொண்டு
ஏறுவதுப் போலப் பாடுசிறந்து உரைஇ
நிலம்நெஞ்சு உட்க ஓவாது சிலைத்தாங்கு,
ஆர்தளி பொழிந்த வார்பெயற் கடைநாள்;
ஈன்றுநாள் உலந்த வாலா வெண்மழை
வான்தோய் உயர்வரை ஆடும் வைகறைப்
புதல்ஒளி சிறந்த காண்பின் காலைத்,
தண்நறும் படுநீர் மாந்திப், பதவு அருந்து
வெண்புறக்கு உடைய திரிமருப்பு இரலை;
வார்மணல் ஒருசிறைப் பிடவுஅவிழ் கொழுநிழல்,
காமர் துணையொடு ஏமுற வதிய;
அரக்குநிற உருவின் ஈயல் மூதாய்
பரப்பி யவைபோற் பாஅய்ப், பலவுடன்
நீர்வார் மருங்கின் ஈர்அணி திகழ;
இன்னும் வாரார் ஆயின்- நன்னுதல்!
யாதுகொல் மற்றுவர் நிலையே? காதலர்
கருவிக் கார்இடி இரீஇய
பருவம் அன்று, அவர்: 'வருதும்' என்றதுவே.

Darkening as if falling asleep, flashing as if the sky were torn apart,
taking on heavy drops and mounting higher with swelling sound,
thundering ceaselessly so that the earth's heart quivered,
[the storm] poured down abundant drops on the final days of endless rain;
at dawn, when white clouds, spent after giving birth to water,
float around the sky-touching high mountains,
in the lovely morning when shrubs glow with light,
a blackbuck antelope with twisted horns, whose white back has suffered,
drinks cool, fragrant surface water and feeds on pasture grass;
on a patch of long sand, in the rich shade of blooming pidavu,
he rests peacefully with his beloved mate;
and red velvet mites, colored like red lac, spread out
as if scattered abroad, gleaming abundantly with moist beauty
along the water-drained slopes;
if he does not come even now, O girl of fair brow,
what then is his state? For the season the lover spoke of,
saying, 'I will return,' was not this one
marked by the thunder of the rainclouds gathered in force.