Akananuru 140

140

பெருங்கடல் வேட்டத்துச் சிறுகுடிப் பரதவர்
இருங்கழி செறுவின் உழாஅது செய்த
வெண்கல் உப்பின் கொள்ளை சாற்றி,
என்றூழ் விடர குன்றம் போகும்
கதழ்கோல் உமணர் காதல் மடமகள்
சில்கோல் எல்வளை தெளிர்ப்ப வீசி
'நெல்லின் நேரே வெண்கல் உப்பு' எனச்
சேரி விலைமாறு கூறலின், மனைய
விளியறி ஞமலி குரைப்ப, வெரீஇய
மதர்கயல் மலைப்பின் அன்னகண் எனக்கு,
இதைமுயல் புனவன் புகைநிழல் கடுக்கும்
மாமூ தள்ளல் அழுந்திய சாகாட்டு
எவ்வந் தீர வாங்குந் தந்தை
கைபூண் பகட்டின் வருந்தி
வெய்ய உயிர்க்கும் நோயா கின்றே.

The beloved, innocent daughter of a salt-merchant with a swift driving-rod,
who announces for barter a load of white stone salt
made without plowing in the black salt-pans
by fishermen of the small hamlet who hunt in the wide sea,
as she goes through the hillocks cleft by the fierce sun,
swinging her arms so that her few bright radiant bangles jingle,
crying through the settlement, "White stone salt equal to paddy!",
causes the house-dog, knowing its master's voice, to bark.
Frightened by it, her eyes, resembling darting kayal fish clashing together,
have become a sickness for me that makes me breathe hot sighs,
suffering like the yoked leading bullock
pulled with difficulty by its owner to relieve the distress
of a cart stuck in deep black mud
resembling the smoky shadow of a slash-and-burn field cultivated by a hillman.