Akananuru 149

149

சிறுபுன் சிதலை சேண்முயன்று எடுத்த;
நெடுஞ்செம் புற்றத்து ஒடுங்கிரை முனையின்,
புல்லரை இருப்பைத் தொள்ளை வான்பூப்,
பெருங்கை எண்கின் இருங்கிளை கவரும்
அத்த நீள்இடைப் போகி, நன்றும்
அரிதுசெய் விழுப்பொருள் எளிதினிற் பெறினும்
வாரேன்- வாழி, என் நெஞ்சே!- சேரலர்
சுள்ளியம் பேரியாற்று வெண்நுரை கலங்க,
யவனர் தந்த வினைமாண் நன்கலம்
பொன்னொடு வந்து கறியொடு பெயரும்
வளம்கெழு முசிறி ஆர்ப்பெழ வளஇ,
அருஞ்சமம் கடந்து படிமம் வவ்விய
நெடுநல் யானை அடுபோர்ச் செழியன்
கொடிநுடங்கு மறுகின் கூடற் குடாஅது,
பல்பொறி மஞ்ஞை வெல்கொடி உயரிய,
ஒடியா விழவின், நெடியோன் குன்றத்து,
வண்டுபட நீடிய குண்டுசுனை நீலத்து
எதிர்மலர்ப் பிணையல் அன்ன இவள்
அரிமதர் மழைக்கண் தெண்பனி கொளவே.

When tired of the concealed food inside the tall, red anthill
raised up by the far-reaching labor of petty, tiny termites,
the dark kin of long-armed bears seize the white, hollow flowers
of the pale-trunked mahua tree.
Crossing that long desert pathway, even if I were to obtain easily
the hard-won, excellent wealth, I would not go—
may you live long, my heart!—
so as to let clear tears gather in the streaks-bearing, lustrous, cool eyes
of her who resembles a woven garland of facing blossoms
of blue water lilies growing in the deep pool teeming with bees
upon the hill of the Tall One, which has unending festivals,
where the winning banner bearing the many-spotted peacock is raised,
to the west of Kūṭal of banner-fluttering streets,
where Ceḻiyaṉ of killing warfare and tall, noble elephants,
who besieged rich Muciri with uproarious noise,
where the well-crafted fine ships brought by the Yavanas
arrive with gold and depart with black pepper,
stirring the white foam of the Cēra king’s broad Cuḷḷi river,
and crossed difficult battles to carry off their royal image.