Akananuru 157

157

அரியற் பெண்டிர் அலகுற் கொண்ட
பகுவாய்ப் பாளைக் குவிமுலை சுரந்த
வரிநிறக் கலுழி ஆர மாந்திச்
செருவேட்டுச், சிலைக்கும் செங்கண் ஆடவர்,
வில்லிட வீழ்ந்தோர் பதுக்கைக் கோங்கின்
எல்லி மலர்ந்த பைங்கொடி அதிரல்
பெரும்புலர் வைகறை அரும்பொடு வாங்கிக்
கான யானை கவளங் கொள்ளும்
அஞ்சுவரு நெறியிடைத் தமியர் சென்மார்
நெஞ்சுண மொழிப மன்னே - தோழி
முனைபுலம் பெயர்த்த புல்லென் மன்றத்துப்
பெயலுற நெகிழ்ந்து, வெயிலுறச் சாஅய்
வினையழி பாவையின் உலறி,
மனைஒழிந் திருத்தல் வல்லு வோர்க்கே!

Men with red eyes who roar desiring battle, / having drunk to their fill the striped, turbid liquor / secreted by the swollen breasts of the wide-mouthed spathe / gathered at the waist by women who brew liquor, / heap stones over those fallen to their arrows; / there, wild elephants pluck the unblown buds / together with the wild jasmine's green climber that blossomed by night / over the koṅku tree upon the burial cairn, / in the wide, pale dawn, and make them their mouthfuls. / Men who would set out alone through that fearful pathway / might speak words of reassurance to their hearts, my friend, / only to those who have the strength to remain in the house / withered like a clay doll crumbling away, / softened by the rain and drooping under the sun / in the dull public square of a town deserted before war!