Akananuru 160

160

ஒடுங்கீர் ஓதி நினக்கும் அற்றே?
நடுங்கின்று, அளித்தென் நிறையில் நெஞ்சம்
அடும்புகொடி சிதைய வாங்கிக் கொடுங்கழிக்
குப்பை வெண்மணற் பக்கம் சேர்த்தி,
நிறைச்சூல் யாமை மறைத்து ஈன்று புதைத்த
கோட்டுவட்டு உருவின் புலவுநாறு முட்டைப்
பார்புஇடன் ஆகும் அளவை, பகுவாய்க்
கணவன் ஓம்பும் கானலஞ் சேர்ப்பன்
முள்ளுறின் சிறத்தல் அஞ்சி, மெல்ல
வாவுஉடை மையின் வள்பிற் காட்டி,
ஏத்தொழில் நவின்ற எழில்நடைப் புரவி
செழுநீர்த் தண்கழி நீந்தலின், ஆழி
நுதிமுகங் குறைந்த பொதிமுகிழ் நெய்தல்,
பாம்புஉயர் தலையின் சாம்புவன நிவப்ப,
இரவந் தன்றால் திண்தேர்; கரவாது
ஒல்லென ஒலிக்கும் இளையரொடு வல்வாய்
அரவச் சீறூர் காணப்
பகல்வந் தன்றல், பாய்பரி சிறந்தே.

O you of thick, wet tresses, is it so with you too?
It trembles, pitiable, my unrestrained heart!
Pulling away the aṭumpu vines so they are torn,
on the edge of the white heap of sand by the curved backwater,
the fully pregnant turtle conceals, lays, and buries
her fishy-smelling eggs shaped like circular stones,
and until they hatch into young, her wide-mouthed mate guards them—
the lord of such a littoral shore!
Fearing that using the whip would make them bolt excessively,
he gently controlled with the reins
his horses of graceful gait, trained in praiseworthy movement,
as they swam through the cool backwater of abundant water,
so that the folded neytal blossoms, their tip-ends cut by the chariot wheels,
rose back up like the raised heads of serpents,
and his strong chariot came by night.
Now, without concealment, with loudly shouting youths,
as the noisy small village of harsh tongues watches,
its jumping speed distinguished, it has arrived by day!