Akananuru 163

163

விண்அதிர்பு தலைஇய விரவுமலர் குழையத்
தண்மழை பொழிந்த தாழ்பெயற் கடைநாள்,
எமியம் ஆகத் துனிஉளம் கூரச்
சென்றோர் உள்ளிச் சில்வளை நெகிழப்
பெருநகை உள்ளமொடு வருநசை நோக்கி
விளியும் எவ்வமொடு 'அளியள்' என்னாது
களிறுஉயிர்த் தன்ன கண்அழி துவலை
முளரி கரியும் முன்பனிப் பானாள்,
குன்றுநெகிழ்பு அன்ன குளிர்கொள் வாடை!
எனக்கே வந்தனை போறி ! புனற்கால்
அயிர்இடு குப்பையின் நெஞ்சு நெகிழ்ந்து அவிழக்,
கொடியோர் சென்ற தேஎத்து, மடியாது
இனையை ஆகிச் செல்மதி;
வினைவிதுப் புறுநர் உள்ளலும் உண்டே!

On the last days of heavy showers, when cool rain poured
shaking the heavens, crumpling the mingled flowers,
while I am all alone and sorrow deepens in my heart,
as I think of him who left and my few bangles slip loose,
looking forward in hope of his coming with joyous heart,
without saying, “She is pitiful!” in my dying distress,
O chilly north wind, resembling rocks breaking open
in the early-frost midnight when lotuses are scorched
by drops that destroy the eyes like the breath of a bull elephant!
You seem to have come for me alone! To the land where the cruel one went,
so that his heart may soften and melt like a heap of silt
cast down by a stream of water, go without sleeping,
remaining just like this!
Those who hasten after their tasks might also remember!