Akananuru 165

165

கயந்தலை மடப்பிடி பயம்பில் பட்டெனக்
களிறுவிளிப் படுத்த கம்பலை வெரீஇ,
ஒய்யென எந்த செவ்வாய்க் குழவி
தாதுஎரு மறுகின் மூதூர் ஆங்கண்
எருமை நல் ஆன் பெறுமுலை மாந்தும்
நாடுபல இறந்த நன்ன ராட்டிக்கு
ஆயமும் அணிஇழந்து அழுங்கின்று! தாயும்
'இன்தோள் தாராய், இறீஇயர்என் உயிர்! என,
கண்ணும் நுதலும் நீவித், தண்ணெனத்,
தடவுநிலை நொச்சி வரிநிழல் அசைஇத்,
தாழிக் குவளை வாடுமலர் சூட்டித்,
'தருமணற் கிடந்த பாவைஎன்
அருமக ளே' என முயங்கினள் அழுமே!

Because the soft-headed young female elephant fell into a pit,
terrified by the commotion of the roaring tusker,
the red-mouthed calf, hastily abandoned,
in the ancient village with lanes of powdered dung,
sucks at the full udders of the fine buffalo cow:
for the good girl who traversed many countries of such a sort,
her playmates lost their ornaments and grieved! Her mother too,
crying, 'Give me your sweet shoulders, let my life depart!'
stroking her eyes and forehead, in the cool,
striped shade of the spreading nocci tree,
crowning [her] with the withered kuvaḷai flower kept in a jar,
embracing the doll that lay on the brought sand,
wept, 'Is this my precious daughter?'