Akananuru 167

167

வயங்குமணி பொருத வகையமை வனப்பின்
பசுங்காழ் அல்குல் மாஅயோ ளொடு
வினைவனப்பு எய்திய புனைபூஞ் சேக்கை,
விண்பொரு நெடுநகர்த் தங்கி, இன்றே
இனிதுடன் கழிந்தன்று மன்னே; நாளைப்
பொருந்தாக் கண்ணேம் புலம்வந்து உறுதரச்
சேக்குவம் கொல்லோ, நெஞ்சே! சாத்துஎறிந்து
அதர்கூட் டுண்ணும் அணங்குடைப் பகழிக்
கொடுவில் ஆடவர் படுபகை வெரீஇ
ஊர்எழுந்து உலறிய பீர்எழு முதுபாழ்
முருங்கை மேய்ந்த பெருங்கை யானை
வெரிந்ஓங்கு சிறுபுறம் உரிஞ ஒல்கி
இட்டிகை நெடுஞ்சுவர் விட்டம் வீழ்ந்தென,
மணிப்புறாத் துறந்த மரம்சோர் மாடத்து
எழுதுஅணி கடவுள் போகலின், புல்லென்று
ஒழுகுபலி மறந்த மெழுகாப் புன் திணைப்
பால்நாய் துள்ளிய பறைக்கட் சிற்றில்,
குயில்காழ் சிதைய மண்டி, அயில்வாய்க்
கூர்முகச் சிதலை வேய்ந்த
போர்மடி நல்இறைப் பொதியி லானே!

With the dark woman of green-beaded loins
of well-formed beauty rubbed with sparkling gems,
on the flower-decked bed made with exquisite artistry,
abiding in the sky-touching tall mansion, today indeed
has passed in sweet union; tomorrow,
shall we rest, O heart, with sleepless eyes
as grief of separation comes and afflicts us,
in the ancient ruins overgrown with sponge-gourds,
abandoned by the villagers who fled in fear of the deadly enmity
of bent-bow men of tormenting arrows
who strike caravans and eat their gathered goods along the paths;
where a large-trunked elephant that grazed on drumstick trees
rubbed its high back and nape against the tall brick wall
so that the crossbeam collapsed;
where, because the deity painted with ornament departed
from the wooden mansion forsaken by gem-like doves,
the unwashed, bare veranda, having forgotten the regular offerings, looks dull;
where pups of the nursing bitch leap into the wide-mouthed hut;
and sharp-mouthed termites with pointed heads have swarmed and ruined
the carved pillars, covering the thatched assembly pavilion of fine eaves
where war now sleeps?