Akananuru 168

168

யாமம் நும்மொடு கழிப்பி, நோய்மிக,
பனிவார் கண்ணேம் வைகுதும், இனியே:
ஆன்றல் வேண்டும் வான்தோய் வெற்ப!
பல்ஆன் குன்றில் படுநிழல் சேர்ந்த
நல்ஆன் பரப்பின் குழுமூர் ஆங்கண்-
கொடைக்கடன் ஏன்ற கோடா நெஞ்சின்
உதியன் அட்டில் போல ஒலிஎழுந்து,
அருவி ஆர்க்கும் பெருவரைச் சிலம்பின்
ஈன்றணி இரும்பிடி தழீஇக் களிறு தன்
தூங்குநடைக் குழவி துயில்புறங் காப்ப,
ஒடுங்குஅளை புலம்பப் போகிக், கடுங்கண்
வாள்வரி வயப்புலி நன்முழை உரற,
கானவர் மடிந்த கங்குல்,
மான்அதர்ச் சிறுநெறி வருதல், நீயே?

Having spent midnight with you, suffering deep affliction,
we abide henceforth with cold tears flowing from our eyes.
You must put an end [to this], lord of the sky-touching mountain!
At Kuḻumūr of extensive, fine herds of cows,
gathered in the falling shade of the mountain of many cows,
with a roar rising like the kitchen of Utiyaṉ
of unswerving heart who took on the duty of giving,
streams roar on the slopes of the great mountain,
where a tusker holds his huge cow that has recently given birth
and guards behind the sleep of his calf of swaying gait,
while the fierce, sharp-sighted striped tiger roars in its fine cave
after leaving the sheltering hollow deserted;
in the midnight when foresters are asleep,
must you come by the narrow deer-path?