Akananuru 169

169

மரம்தலை கரிந்து நிலம்பயம் வாட,
அலங்குகதிர் வேய்ந்த அழல்திகழ் புனந்தலைப்,
புலிதொலைத்து உண்ட பெருங்களிற்று ஒழிஊன்
கலிகெழு மறவர் காழ்க்கோத்து ஒழிந்ததை
ஞெலிகோற் சிறுதீ மாட்டி, ஒலிதிரைக்
கடல்விளை அமிழ்தின் கணஞ்சால் உமணர்
சுனைகொள் தீநீர்ச் சோற்றுஉலைக் கூட்டும்
சுரம்பல கடந்த நம்வயின் படர்ந்து: நனி
பசலை பாய்ந்த மேனியள், நெடிது நினைந்து
செல்கதிர் மழுகிய புலம்புகொள் மாலை
மெல்விரல் சேர்த்திய நுதலள், மல்கிக்
கயலுமிழ் நீரின் கண்பனி வாரப்,
பெருந்தோள் நெகிழ்ந்த செல்லலொடு
வருந்துமால், அளியள் திருந்திழை தானே!

Treetops charred, the fertility of the earth withered,
in the fire-blazing clearing roofed with shimmering sunbeams,
the leftover meat of a huge tusker felled and eaten by a tiger,
abandoned on iron spits by the noisy warriors,
is taken by the salt merchants in groups, like the ambrosia born of the loud-waved sea,
who light a small fire with rubbing sticks
and add it to the rice pot boiling with sweet spring water:
thinking of us who have crossed many such wilderness tracts,
her body entirely overspread with pallor,
deeply brooding in the lonely evening when the setting sun dims,
her forehead resting on her soft fingers,
as cold tears stream from her eyes like water spat by a kayal fish,
with the misery of her broad shoulders wasting away,
she suffers indeed, the poor girl of fine jewels!