Akananuru 170

170

கானலும் கழறாது: கழியும் கூறாது:
தேன்இமிர் நறுமலர்ப் புன்னையும் மொழியாது:
ஒருநின் அல்லது பிறிதுயாதும் இலனே:
இருங்கழி மலர்ந்த கண்போல் நெய்தல்
கமழ்இதழ் நாற்றம் அமிழ்துஎன நசைஇத்:
தண்தாது ஊதிய வண்டினம் களிசிறந்து,
பறைஇய தளரும் துறைவனை, நீயே,
சொல்லல் வேண்டுமால் - அலவ! பல்கால்
கைதையம் படுசினை எவ்வமொடு அசாஅம்
கடற்சிறு காக்கை காமர் பெடையொடு
கோட்டுமீன் வழங்கும் வேட்டமடி பரப்பின்
வெள்இறாக் கனவும் நள்ளென் யாமத்து,
'நின்னுறு விழுமம் களைந்தோள்
தன்னுறு விழுமம் நீந்துமோ!' எனவோ!

The seaside grove will not reprove; the backwater will not speak;
the fragrant-flowered punnai where bees hum will not say a word;
there is no one else for me except you alone.
To the lord of the shore, whose swarm of bees, having feasted on cool pollen,
desiring the scent of fragrant petals of the eye-like neytal
blossomed in the dark backwater as if it were ambrosia,
grows weary of flight with excess of joy,
you must speak, O crab!—
in the dead of night when the small sea crow,
resting in misery on the branched bough of the screwpine of many roots,
dreams of white prawns beside its lovely mate
on the hunting-silent expanse where horned sharks roam:
'Will she who removed your distress
swim across her own distress?'