Akananuru 171

171

'நுதலும் நுண்பசப்பு இவரும், தோளும்
அகன்மலை இறும்பின் ஆய்ந்துகொண்டு அறுத்த
பணைஎழில் அழிய வாடும்; நாளும்
நினைவல் மாதுஅவர் பண்பு' என்று ஓவாது
இனையல் - வாழி, தோழி ! புணர்வர் -
இலங்குகோல் ஆய்தொடி நெகிழப், பொருள்புரிந்து
அலந்தலை ஞெமையத்து அதர்அடைந் திருந்த
மால்வரைச் சீறூர் மருள்பன் மாக்கள்
கோள்வல் ஏற்றை ஓசை ஓர்மார்,
திருத்திக் கொண்ட அம்பினர், நோன்சிலை
எருத்தத்து இரீஇ, இடந்தொறும் படர்தலின்
கீழ்ப்படு தாரம் உண்ணா, மேற்சினைப்
பழம்போற் சேற்ற தீம்புழல் உணீஇய,
கருங்கோட்டு இருப்பை ஊரும்
பெருங்கை எண்கின் சுரன்இறந் தோரே!

'My forehead spreads with a subtle pallor of separation; my arms, / like fine bamboos chosen and cut from the copse of a broad mountain, / wither and lose their shapely beauty; daily, / I constantly think upon that man’s character'— / lament not so without ceasing! May you live, my friend! He will unite [with you]— / leaving lustrous-jointed, fine bangles to loosen, seeking wealth, / traversing the wasteland tract of the large-handed bear, / who—as the bewildered folks of the small village on the great mountain, / who dwell near the path on the dry-topped njemai-tree heights, / wishing to hear the roar of the mighty male tiger, / set ready their arrows, rest their strong bows upon their necks, / and wander into every spot— / eats not the fallen lower fare, but climbs the dark-branched mahua tree / to feed on the honeyed hollow flowers that resemble ripe fruits on the upper branches!