Akananuru 172

172

வாரணம் உரறும் நீர்திகழ் சிலம்பில்
பிரசமொடு விரைஇய வயங்குவெள் அருவி
இன்இசை இமிழ்இயம் கடுப்ப, இம்மெனக்
கல்முகை விடர்அகம் சிலம்ப, வீழும்
காம்புதலை மணந்த ஓங்குமலைச் சாரல்,
இரும்புவடித் தன்ன கருங்கைக் கானவன்
விரிமலர் மராஅம் பொருந்திக், கோல்தெரிந்து,
வரிநுதல் யானை அருநிறத்து அழுத்தி,
இகல்இடு முன்பின் வெண்கோடு கொண்டுதன்
புல்வேய் குரம்பை புலர ஊன்றி,
முன்றில் நீடிய முழவுஉறழ் பலவின்
பிழிமகிழ் உவகையன், கிளையொடு கலிசிறந்து,
சாந்த ஞெகிழியின் ஊன்புழுக்கு அயரும்
குன்ற நாட! நீ அன்பிலை ஆகுதல்
அறியேன் யான்; அஃது அறிந்தனென் ஆயின்-
அணி இழை, உண்கண், ஆய்இதழ்க் குறுமகள்
மணிஏர் மாண்நலம் சிதையப்,
பொன்னேர் பசலை பாவின்று மன்னே!

O man of the hill country, where fowls shriek on the water-gleaming slope, / where bright white waterfalls blended with honey fall with a rush, / resounding within the mountain clefts and caverns / like the sweet sound of roaring drums, / on the high mountain slopes entwined with bamboo tops; / where the forest tribesman, with dark hands like forged iron, / leans against a bur-flower tree with blossoming flowers, chooses his arrow, / sinks it deep into the vulnerable chest of an elephant with a striped forehead, / takes its white tusk of battle-defying strength / to prop up his thatched hut so it dries, / and rejoicing with delight in the liquor fermented from jackfruit resembling a drum in his front yard, / exults greatly with his kin, / and boils meat upon sandalwood embers! / I did not know that you were without love; / had I known that, / that golden pallor of separation would not have spread / to destroy the sapphire-like, glorious beauty / of this young girl with adorned jewels, kohl-rimmed eyes, and petal-fine lips!