Akananuru 173

173

'அறம் தலைப்பிரியாது ஒழுகலும், சிறந்த
கேளிர் கேடுபல ஊன்றலும், நாளும்
வருந்தா உள்ளமொடு இருந்தோர்க்கு இல்' எனச்
செய்வினை புரிந்த நெஞ்சினர், 'நறுநுதல்
மைஈர் ஓதி ! அரும்படர் உழத்தல்
சிலநாள் தாங்கல் வேண்டும்' என்று, நின்
நல்மாண் எல்வளை திருத்தினர் ஆயின்,
வருவர் - வாழி, தோழி !- பலபுரி
வார்கயிற்று ஒழுகை நோன்சுவற் கொளீஇ,
பகடுதுறை ஏற்றத்து உமண்விளி வெரீஇ,
உழைமான் அம்பிணை இனன்இரிந்து ஓடக்,
காடுகவின் அழிய உறைஇக், கோடை
நின்றுதின விளிந்த அம்புணை, நெடுவேய்க்
கண்விடத் தெறிக்கும் மண்ணா முத்தம்
கழங்குஉறழ் தோன்றல, பழங்குழித் தாஅம்
இன்களி நறவின் இயல்தேர் நன்னன்
விண்பொரு நெடுவரைக் கவாஅன்
பொன்படு மருங்கின் மலைஇறந் தோரே.

'To live without departing from virtue, and to uphold many distressed kinsmen / does not belong to those who stay at home every day with an unexerted mind,' / saying so, with a heart intent on accomplishing his task, / 'O girl of the fragrant forehead and black, glossy hair! / You must bear this rare distress for a few days,' / so he spoke, adjusting your fine, bright bangles; / he will return, may you live, my friend!— / he who traversed the mountain where gold is found, / on the slope of the sky-touching high mountain belonging to Nannaṉ of the fine chariot and sweet, exhilarating wine, / where—frightened by the shouts of salt-merchants driving their oxen through the river crossing, / having yoked their multi-strand, long-roped carts to their strong shoulders— / a herd of deer with pretty female mates scatters and flees; / where the summer wind stays and consumes, destroying the forest's beauty; / and unwashed pearls shooting out when the joints of the tall bamboos split open, / resembling game-dice, fall into old pits!