Akananuru 175

175

வீங்கு விளிம்பு உரீஇய விசைஅமை நோன்சிலை
வாங்கு தொடை பிழையா வன்கண் ஆடவர்
விடுதொறும் விளிக்கும் செவ்வாய் வாளி
ஆறுசெல் வம்பலர் உயிர்செலப் பெயர்ப்பின்,
பாறுகிளை பயிர்ந்து படுமுடை கவரும்
வெஞ்சுரம் இறந்த காதலர் நெஞ்சுஉணர
அரிய வஞ்சினம் சொல்லியும் பல்மாண்
தெரிவளை முன்கை பற்றியும், 'வினைமுடித்து
வருதும்' என்றனர் அன்றே - தோழி !-
கால்இயல் நெடுந்தேர்க் கைவண் செழியன்
ஆலங் கானத்து அமர்கடந்து உயர்த்த
வேலினும் பல்ஊழ் மின்னி, முரசு என
மாஇரு விசும்பிற் கடிஇடி பயிற்றி,
நேர்கதிர் நிறைத்த நேமியம் செல்வன்
போர்அடங்கு அகலம் பொருந்திய தார்போல்
திருவில் தேஎத்துக் குலைஇ, உருகெழு
மண்பயம் பூப்பப் பாஅய்த்,
தண்பெயல் எழிலி தாழ்ந்த போழ்தே!

When the cruel men whose drawn aim never misses / from their strong, speedy bows bent to the stretched limit, / release red-tipped arrows that screech with each shot, / taking the lives of passing wayfarers, / a flock of kites calls out and seizes the decaying carrion; / he who traversed that hot wasteland tract, assuring your heart, / made solemn vows hard [to break], grasped your forearm / adorned with many fine, chosen bangles, and said: 'We shall finish our task / and return'—is it not so, my friend?— / at this time when the cool-raining clouds descend, / flashing repeatedly like the spear raised by the generous Ceḻiyaṉ of the wind-swift tall chariot, / after winning the battle at Ālaṅkāṉam, / sounding harsh thunders in the vast sky like war-drums, / bending the rainbow across the land like the garland resting on the battle-quelling chest / of the lord with the discus filled with straight rays, / and spreading far, bringing forth the fertility of the fearsome earth!