Akananuru 177

177

'தொன்னலம் சிதையச் சாஅய், அல்கலும்
இன்னும் வாரார்: இனி எவன் செய்கு? எனப்,
பெரும்புலம் புறுதல் ஓம்புமதி - சிறுகண்
இரும்பிடித் தடக்கை மான, நெய்அருந்து
ஒருங்குபிணித்து இயன்ற நெறிகொள் ஐம்பால்
தேம்கமழ் வெறிமலர் பெய்ம்மார், காண்பின்
கழைஅமல் சிலம்பின் வழைதலை வாடக்
கதிர்கதம் கற்ற ஏகல் நெறியிடைப்,
பைங்கொடிப் பாகற் செங்கனி நசைஇக்,
கான மஞ்ஞைக் கமஞ்சூல் மாப்பெடை
அயிரியாற்று அடைகரை வயிரின் நரலும்
காடுஇறந்து அகன்றோர் நீடினர் ஆயினும்
வல்லே வருவர் போலும் - வென்வேல்
இலைநிறம் பெயர ஓச்சி, மாற்றோர்
மலைமருள் யானை மண்டுஅமர் ஒழித்த
கழற்கால் பண்ணன் காவிரி வடவயின்
நிழற்கயம் தழீஇய நெடுங்கால் மாவின்
தளிர்ஏர் ஆகம் தகைபெற முகைந்த
அணங்குடை வனமுலைத் தாஅய நின்
சுணங்கிடை வரித்த தொய்யிலை நினைந்தே.

'My ancient beauty ruined, I have withered; every day
he does not return yet: what shall I do now?'
Beware of feeling such vast grief!
To pour fragrant, intoxicating flowers on your five-part braid
softened with oil, gathered together and parted,
resembling the large trunk of a small-eyed female elephant,
along the pathway through mountains scorched by the wrath of the sun's rays
so that the tips of surapunṉai trees wither on the slopes dense with bamboo,
longing for the red fruit of the green balsam-apple vine,
a heavy-pregnant black female jungle peafowl
calls like a trumpet on the banks of the Ayiri river—
though he who traversed the forest and departed has delayed,
he will surely come swiftly, it seems,
thinking of the toyyil drawn between the spots of pale yellowing
that spread over your sacred, beautiful breasts,
flowering gracefully upon a chest with the beauty of tender sprouts,
like the mango trees with tall trunks bordering the shady pool
to the north of the Kāvērī, belonging to Paṇṇaṉ with ankle-rings on his feet
who brandished his winning spear till its blade changed color
and quelled the fierce battle of his enemies' mountain-like elephants.