Akananuru 178

178

வயிரத் தன்ன வைஏந்து மருப்பின்,
வெதிர்வேர் அன்ன பரூஉமயிர்ப் பன்றி
பறைக்கண் அன்ன நிறைச்சுனை பருகி,
நீலத் தன்ன அகல்இலைச் சேம்பின்
பிண்டம் அன்ன கொழுங்கிழங்கு மாந்தி,
பிடிமடிந் தன்ன கல்மிசை ஊழ் இழிபு,
யாறுசேர்ந் தன்ன ஊறுநீர்ப் படாஅர்ப்
பைம்புதல் நளிசினைக் குருகுஇருந் தன்ன,
வண்பிணி அவிழ்ந்த வெண்கூ தாளத்து
அலங்குகுலை அலரி தீண்டித், தாது உக,
பொன்உரை கட்டளை கடுப்பக் காண்வரக்,
கிளைஅமல் சிறுதினை விளைகுரல் மேய்ந்து
கண்இனிது படுக்கும் நன்மலை நாடனொடு
உணர்ந்தனை புணர்ந்த நீயும், நின்தோட்
பணைக்கவின் அழியாது துணைப்புணர்ந்து, என்றும்,
தவல்இல் உலகத்து உறைஇயரோ - தோழி -
எல்லையும் இரவும் என்னாது, கல்லெனக்
கொண்டல் வான்மழை பொழிந்த வைகறைத்
தண்பனி அற்சிரம் தமியோர்க்கு அரிது' எனக்,
கனவிலும் பிரிவு அறியலனே: அதன்தலை
முன்தான் கண்ட ஞான்றினும்
பின்பெரிது அளிக்கும், தன் பண்பினானே.

With a boar of coarse bristles like bamboo roots
and sharp, prominent tusks like diamond,
having drunk from a full mountain-pool like the skin of a drum,
having gorged on clump-like, rich tubers of the broad-leaved taro resembling sapphire,
descending sequentially from rocks that look like sleeping female elephants,
to a stream with welling waters like a river,
in thick bushes of dense branches, like herons perched,
brushing against shaking clusters of blooms from the white kūtāḷam whose rich buds have opened,
so that pollen scatters like streaks of gold rubbed on a touchstone, lovely to behold,
grazes on the ripening ears of densely grouped, tender millet
and sleeps delightfully—with the man of such a good mountain land
you united with full heart; and united with your companion,
without losing the rounded beauty of your bamboo-like arms,
may you live forever in this world without decay! O confidante!
Thinking, 'The cold chill of the early winter season, at dawn
when the storm cloud has poured down noisy rain without distinguishing between day and night,
is hard for those who are alone,'
he knows not separation even in his dreams; what is more,
by his noble nature, he shows even greater grace hereafter
than on the day he first saw her.