Akananuru 179

179

விண்தோய் சிமைய விறல்வரைக் கவாஅன்,
வெண்தேர் ஓடும் கடம்கால் மருங்கில்,
துனைஎரி பரந்த துன்அரும் வியன்காட்டுச்,
சிறுகண் யானை நெடுங்கை நீட்டி
வான்வாய் திறந்தும் வண்புனல் பெறாஅது,
கான்புலந்து கழியும் கண் அகன் பரப்பின்
விடுவாய்ச் செங்கணைக் கொடுவில் ஆடவர்
நல்நிலை பொறித்த கல்நிலை அதர,
அரம்புகொள் பூசல் களையுநர்க் காணாச்
சுரம்செல விரும்பினிர் ஆயின் - இன் நகை,
முருந்துஎனத் திரண்ட முள்எயிற்றுத் துவர்வாய்,
குவளை நாண்மலர் புரையும் உண்கண், இம்
மதிஏர் வாள்நுதல் புலம்ப,
பதிபெயர்ந்து உறைதல் ஒல்லுமோ, நுமக்கே?

On the slopes of the proud mountain whose peaks touch the sky,
where the mirage runs along paths impassable,
in the vast forest hard to enter where spreading fires hasten,
though a small-eyed elephant stretches out its long trunk
and opens its mouth to the sky, it receives no bountiful water,
and languishes in distress at the wilderness across the wide expanse;
along the path marked by hero stones inscribed with good deeds,
raised for men of bent bows and red arrows shot from the bowstring,
where cries of distress beneath the file-like saw cannot find anyone to banish them—
if you desire to traverse such an arid wasteland,
while she of sweet smile, whose coral mouth has sharp teeth rounded like the quill of a feather,
whose kohl-lined eyes resemble the freshly opened kuvaḷai flower,
pines with her bright forehead lovely as the moon—
will it be possible for you to leave your homeland and dwell apart?