Akananuru 180

180

நகைநனி உடைத்தால் - தோழி ! தகைமிக,
கோதை ஆயமொடு குவவுமணல் ஏறி,
வீததை கானல் வண்டல் அயர,
கதழ்பரித் திண்தேர் கடைஇ வந்து,
தண்கயத்து அமன்ற ஒண்பூங் குவளை
அரும்புஅலைத்து இயற்றிய சுரும்புஆர் கண்ணி
பின்னுப்புறம் தாழக் கொன்னே சூட்டி,
நல்வரல் இளமுலை நோக்கி, நெடிது நினைந்து,
நில்லாது பெயர்ந்தனன், ஒருவன்; அதற்கே
புலவுநாறு இருங்கழி துழைஇப் பலஉடன்
புள்இறை கொண்ட முள்ளுடை நெடுந்தோட்டுத்
தாழை மணந்து ஞாழலொடு கெழீஇப்
படப்பை நின்ற முடத்தாட் புன்னைப்
பொன்நேர் நுண்தாது நோக்கி,
என்னும் நோக்கும், இவ் அழுங்கல் ஊரே.

It is truly laughable, my friend!
As I climbed the heaped sand with my adorned maidens
and built sand-castles in the seaside grove dense with flowers,
someone drove his strong chariot of swift speed and came;
he simply placed upon me, letting it hang down over my braided hair behind,
a bee-thronged chaplet crafted by crushing buds
of bright-flowered blue water lilies clustering in a cool pond;
he looked upon my fine young breasts, pondered long,
and departed without staying; for that,
this bustling town glances at the gold-like fine pollen
of the bent-trunked punnai standing in the garden,
intertwining with screw-pines of thorny long fronds
upon which many waterbirds roost together after stirring the fish-smelling dark lagoon,
mingled with the saffron-flowered ñāḻal,
and then looks at me as well!