Akananuru 183

183

'குவளை உண்கண் கலுழவும், திருந்திழைத்
திதலை அல்குல் அவ்வரி வாடவும்,
அத்தம்ஆர் அழுவம் நத்துறந்து அருளார்
சென்றுசேண் இடையர் ஆயினும், நன்றும்
நீடலர், என்றி - தோழி !- பாடுஆன்று
பனித்துறைப் பெருங்கடல் இறந்து, நீர் பருகி,
குவவுத்திரை அருந்து கொள்ளைய குடக்குஏர்பு,
வயவுப்பிடி இனத்தின் வயின்வயின் தோன்றி
இருங்கிளைக் கொண்மூ ஒருங்குடன் துவன்றி
காலை வந்தன்றால் காரே - மாலைக்
குளிர்கொள் பிடவின் கூர்முகை அலரி
வண்டுவாய் திறக்கும் தண்டா நாற்றம்
கூதிர்அற் சிரத்து ஊதை தூற்ற,
பனிஅலைக் கலங்கிய நெஞ்சமொடு
வருந்துவம் அல்லமோ, பிரிந்திசினோர் திறத்தே?

“Though he has gone to distant parts, having abandoned us without mercy
for the deep desert pathway, so that your kohl-lined eyes like blue water lilies weep
and the fair beauty-spots on your loin-girdle fade,
he will not delay very long,” you say, my friend!
Drinking water, having crossed the wide ocean of cold shores where sounds cease,
taking an abundance of swollen waves, rising to the west,
appearing everywhere like a herd of pregnant cow-elephants,
the dark clouds in large hosts have massed together:
the rainy season has arrived in the morning!
In the evening, as the chilly wind of the cold dewy season scatters
the unending fragrance opening from the bee-touched mouths
of the sharp-budded blossoms of the cold pitavu,
with our hearts troubled by the shaking chill,
will we not suffer greatly on account of the one who parted from us?