Akananuru 185

185

எல்வளை ஞெகிழச் சாஅய், ஆய்இழை
நல்எழிற் பணைத்தோள் இருங்கவின் அழிய,
பெருங்கை யற்ற நெஞ்சமொடு நத்துறந்து,
இரும்பின் இன்உயிர் உடையோர் போல,
வலித்து வல்லினர், காதலர்: வாடல்
ஒலிகழை நிவந்த நெல்லுடை நெடுவெதிர்
கலிகொள் மள்ளர் வில்விசையின் உடைய,
பைதுஅற வெம்பிய கல்பொரு பரப்பின்
வேனில் அத்தத்து ஆங்கண், வான்உலந்து
அருவி ஆன்ற உயர்சிமை மருங்கில்
பெருவிழா விளக்கம் போலப், பலவுடன்
இலைஇல மலர்ந்த இலவமொடு
நிலையுயர் பிறங்கல் மலைஇறந் தோரே.

Leaving my shining bangles to slip loose as I languish,
and the dark beauty of my well-formed, bamboo-like shoulders to fade,
with a heart utterly at a loss, having abandoned us,
as if possessed of a sweet life of iron,
resolutely, my lover was able [to go]. Across the wasteland of summer
where the stone-strewn expanses are scorched devoid of moisture,
where the grain-bearing tall bamboos with withered lush culms
break under the speed of arrows from boisterous warriors,
where the skies have dried up, on high summits devoid of cascades,
he crossed the lofty craggy mountain
along with leafless silk-cotton trees blossoming in profusion,
like the lamps of a great festival.