Akananuru 186

186

வானம் வேண்டா வறனில் வாழ்க்கை
நோன்ஞாண் வினைஞர் கோளறிந்து ஈர்க்கும்
மீன்முதிர் இலஞ்சிக் கலித்த தாமரை
நீர்மிசை நிவந்த நெடுந்தாள் அகலிலை
இருங்கயம் துளங்கக், கால்உறு தொறும்
பெருங்களிற்றுச் செவியின் அலைக்கும் ஊரனொடு
எழுந்த கௌவையோ பெரிதே: நட்பே,
கொழுங்கோல் வேழத்துப் புணைதுணை யாகப்
புனல்ஆடு கேண்மை அனைத்தே; அவனே,
ஒண்தொடி மகளிர் பண்டையாழ் பாட,
ஈர்ந்தண் முழவின் எறிகுணில் விதிர்ப்ப,
தண்நறுஞ் சாந்தம் கமழும் தோள்மணந்து,
இன்னும் பிறள்வயி னானே: மனையோள்
எம்மொடு புலக்கும் என்ப, வென்வேல்
மாரி அம்பின், மழைத்தோற் பழையன்
காவிரி வைப்பின் போஒர் அன்ன, என்
செறிவளை உடைத்தலோ இலனே: உரிதினின்
யாம்தன் பகையேம் அல்லேம்; சேர்ந்தோர்
திருநுதல் பசப்ப நீங்கும்
கொழுநனும் சாலும், தன் உடன்உறை பகையே.

In a pond ripe with fish, where laborers with strong cords
pull their catch with skill, living without need of the sky and without drought,
the broad leaves on tall stalks of the blooming lotus rise above the water,
shaking the large pool, and as often as the wind strikes them,
they flap like the ears of a great bull elephant.
Great is the public scandal that arose regarding the lord of that town!
Yet our friendship was merely like playing in the water,
with a raft of thick-stemmed reeds as support—just so.
While women with bright bangles sing to the ancient lute,
and the drumstick beats and vibrates the moist, cool drum,
he embraces shoulders fragrant with cool sweet sandalwood,
and even now he is with another woman.
They say his wedded wife sulks with me,
though he has not broken my dense bangles
like Pōr of the Kāvērī region belonging to Paḻaiyaṉ
of the raining arrows and the rain-cloud shield, with victorious spear!
Rightfully, we are not her enemies;
her husband who departs, leaving the lovely foreheads of those
who joined him to turn pallid, is himself sufficient
as an enemy living right with her.