Akananuru 190

190

திரைஉழந்து அசைஇய நிரைவளை ஆயமொடு
உப்பின் குப்பை ஏறி எற்பட,
வருதிமில் எண்ணும் துறைவனொடு, ஊரே
ஒருதன் கொடுமையின் அலர்பா டும்மே;
அலமரல் மழைக்கண் அமர்ந்து நோக்காள்;
அலையல் - வாழி ! வேண்டு, அன்னை!- உயர்சிமைப்
பொதும்பில், புன்னைச் சினைசேர்பு இருந்த
வம்ப நாரை இரிய, ஒருநாள்,
பொங்குவரல் ஊதையொடு புணரி அலைப்பவும்,
உழைக்கடல் வழங்கலும் உரியன்; அதன்தலை
இருங்கழி புகாஅர் பொருந்தத் தாக்கி
வயச்சுறா எறிந்தென: வலவன் அழிப்ப,
எழிற்பயம் குன்றிய சிறைஅழி தொழில
நிரைமணிப் புரவி விரைநடை தவிர,
இழுமென் கானல் விழுமணல் அசைஇ,
ஆய்ந்த பரியன் வந்து, இவண்
மான்ற மாலைச் சேர்ந்தன்றே இலனே!

Together with her companions wearing rows of bangles, fatigued from playing in the waves, / she climbed the heap of salt as the sun sank, / and for the sake of the lord of the shore counting incoming fishing boats, / the whole town sings public scandal due to its cruelty! / She does not gaze pleasantly with her wandering, rain-like eyes; / mother, may you live, please do not harass her! / One day, so that new herons perching on the branches of the laurel tree / in the thicket of high summits were scattered, / even when waves battered with the surging chilly wind, / he was capable of travelling the nearby sea; / moreover, as a fierce shark struck when he drew close to the mouth of the dark backwaters / and his charioteer drove it off, / his horses with rows of bells had their swift stride halted, / their graceful utility diminished and their harness broken; / resting on the fine sands of the roaring seaside grove, / he arrived with chosen speed, / but in the twilight of dimmed evening, he did not reach here at all!