Akananuru 193

193

கானுயர் மருங்கில் கவலை அல்லது,
வானம் வேண்டா வில்லேர் உழவர்
பெருநாள் வேட்டம், கிளைஎழ வாய்த்த
பொருகளத்து ஒழிந்த குருதிச் செவ்வாய்ப்,
பொறித்த போலும் வால்நிற எருத்தின்:
அணிந்த போலும் செஞ்செவி, எருவை:
குறும்பொறை எழுந்த நெடுந்தாள் யாஅத்து
அருங்கவட்டு உயர்சினைப் பிள்ளை ஊட்ட,
விரைந்துவாய் வழுக்கிய கொழுங்கண் ஊன்தடி
கொல்பசி முதுநரி வல்சி ஆகும்
சுரன்நமக்கு எளிய மன்னே; நல்மனைப்
பன்மாண் தங்கிய சாயல், இன்மொழி,
முருந்தேர் முறுவல், இளையோள்
பெருந்தோள் இன்துயில் கைவிடு கலனே.

Except for forks in paths in the high forest,
plowmen with bows for plows who need no rain from the sky
made their hunt on that great day, rising as a kin-band,
on the battle-ground left with blood-red mouths,
with white necks that seem dotted with marks,
with red ears that seem adorned, the vultures,
on high branches with difficult forks of a tall-trunked yā tree risen on a low hill,
feed their young, and slipping swiftly from the beak, the fat-lumped piece of flesh
becomes food for an old fox stricken with killing hunger.
Such a wilderness tract would indeed be easy for us,
if only we did not forsake sweet sleep on the broad shoulders
of the young woman of gentle words, radiant with multi-faceted grace
in our good home, her smile resembling the quill of a feather.