Akananuru 194

194

பேர்உறை தலைஇய பெரும்புலர் வகைறை,
ஏர்இடம் படுத்த இருமறுப் பூழிப்
புறமாறு பெற்ற பூவல் ஈரத்து,
ஊன்கிழித் தன்ன செஞ்சுவல் நெடுஞ்சால்,
வித்திய மருங்கின் விதைபல நாறி,
இரலைநல் மானினம் பரந்தவை போலக்,
கோடுடைத் தலைக்குடை சூடிய வினைஞர்,
கறங்குபறை சீரின் இரங்க வாங்கி,
களைகால் கழீஇய பெரும்புன வரகின்
கவைக்கதிர் இரும்புறம் கதூஉ உண்ட,
குடுமி நெற்றி நெடுமாத் தோகை
காமர் கலவம் பரப்பி, ஏமுறக்
கொல்லை உழவர் கூழ்நிழல் ஒழித்த
வல்லிலைக் குருந்தின் வாங்குசினை இருந்து,
கிளிகடி மகளிரின் விளிபடப் பயிரும்
கார்மன் இதுவால் - தோழி !- 'போர்மிகக்
கொடுஞ்சி நெடுந்தேர் பூண்ட, கடும்பரி,
விரிஉளை, நல்மான் கடைஇ
வருதும்' என்று, அவர் தெளித்த போழ்தே.

In the great-dawning early morning when heavy rain poured down,
in the moist, red loam where the soil was twice furrowed by the plow,
in the long, red ridges resembling torn flesh,
where many seeds were sown and have sprouted in the field,
like a herd of fine blackbuck antelopes spreading out,
the laborers, wearing palm-frond umbrellas on their heads with folded horns,
bending their backs in time with the roaring drum's beat,
have cleared the weeds from the vast fields of millet;
having pecked and fed on the black surface of forked ears of millet,
the long-feathered male peacock with a crested head
spreads his lovely plumage, and for safety,
sits on the bent branch of a strong-leaved kuruntu tree
where farm laborers left their porridge in the shade,
and calls out with a cry like women chasing away parrots.
This indeed is that rainy season, my friend,
which was the time he solemnly assured us, saying,
‘Driving our good horses with flowing manes, of swift speed,
harnessed to the tall chariot with a prominent rim fit for surging war,
we will surely return.’