Akananuru 195

195

'அருஞ்சுரம் இறந்தஎன் பெருத்தோட் குறுமகள்
திருந்துவேல் விடலையொடு வரும்' எனத் தாயே
புனைமாண் இஞ்சி பூவல் ஊட்டி,
மனைமணல் அடுத்து, மாலை நாற்றி,
உவந்து, இனிது அயரும் என்ப: யானும்,
மான்பிணை நோக்கின் மடநல் லாளை
ஈன்ற நட்பிற்கு அருளான் ஆயினும்
இன்னகை முறுவல் ஏழையைப் பல்நாள்,
கூந்தல் வாரி: நுசுப்புஇவர்ந்து, ஓம்பிய
நலம்புனை உதவியோ உடையன் மன்னே:
அஃது அறி கிற்பினோ நன்றுமன் தில்ல,
அறுவை தோயும் ஒருபெருங் குடுமி,
சிறுபை நாற்றிய பல்தலைக் கொடுங்கோல்,
ஆகுவது அறியும் முதுவாய், வேல!
கூறுக மாதோ, நின் கழங்கின் திட்பம்;
மாறா வருபனி கலுழும் கங்குலில்,
ஆனாது துயருமெம் கண்இனிது படீஇயர்
எம்மனை முந்துறத் தருமோ?
தன்மனை உய்க்குமோ? யாதவன் குறிப்பே?

Saying, ‘My broad-shouldered young daughter who crossed the difficult wilderness tract
comes now with the young hero bearing a well-wrought spear,’
her mother paints with red ochre the finely crafted rampart,
spreads fresh sand in the house, hangs up flower garlands,
and rejoices, making merry celebrations, they say. And I,
even if he has no mercy toward the friendship that gave birth to her,
this gentle, good maiden with the gaze of a female deer,
yet does he not have a duty to assist with the beauty we nurtured,
combing the hair of that simple girl of sweet smiles for many days
and guarding her waist as she grew?
If only that were known, it would be well indeed.
O Velan of ancient wisdom, who knows what will happen,
with a single great topknot that absorbs garments,
and a staff with several curved heads hanging small pouches!
Tell us with certainty the verdict of your molucca beans:
In this night weeping with unending cold dew,
so that our eyes suffering ceaseless sorrow may fall asleep in sweetness,
will he bring her first to our house?
Or will he lead her straight to his own house? What is his intention?