Akananuru 197

197

மாமலர் வண்ணம் இழந்த கண்ணும்,
பூநெகிழ் அணையின் சாஅய தோளும்
நன்னர் மாக்கள் விழைவனர் ஆய்ந்த
தொன்னலம் இழந்த துயரமொடு, என்னதூஉம்
இனையல் - வாழி; தோழி !- முனை எழ
முன்னுவர் ஓட்டிய முரண்மிகு திருவின்,
மறமிகு தானைக், கண்ணன் எழினி
தேமுது குன்றம் இறந்தனர் ஆயினும்,
நீடலர் யாழநின் நிரைவளை நெகிழத்-
தோள்தாழ்வு இருளிய குவைஇருங் கூந்தல்
மடவோள் தழீஇய விறலோன் மார்பில்
புன்தலைப் புதல்வன் ஊர்புஇழிந் தாங்கு,
கடுஞ்சூல் மடப்பிடி தழீஇய வெண்கோட்டு
இனம்சால் வேழம், கன்றுஊர்பு இழிதரப்,
பள்ளி கொள்ளும் பனிச்சுரம் நீந்தி,
ஒள்ளிணர்க் கொன்றை ஓங்குமலை அத்தம்
வினைவலி யுறூஉம் நெஞ்சமொடு
இனையர்ஆகி, நம் பிரிந்திசி னோரே.

Though your eyes have lost the hue of the dark flower,
and your shoulders have grown thin like a bed of shedding blossoms,
do not grieve in the least, may you live, my friend,
with sorrow over losing your ancient beauty
that good people desired and praised!
Even if he crossed the ancient mountain of sweet honey
belonging to Kaṇṇaṉ Eḻiṉi of fierce army,
of battle-surpassing wealth, who routed enemies when the front line rose up,
he will not delay, so that your rows of bangles slip off—
like a soft-headed son clambering up and down the chest
of a triumphant warrior embraced by his gentle woman
with thick dark tresses that darken as they fall over her shoulders,
an eminent bull-elephant with white tusks, embracing his heavily pregnant gentle cow,
while their calf clambers up and down, sleeps [beside them];
crossing such a chilly wilderness tract, through mountain paths
with bright clusters of golden shower trees,
with a heart resolute upon its duty,
such is he who parted from us.