Akananuru 206

206

என்னெனப் படுங்கொல்- தோழி !- நல்மகிழ்ப்
பேடிப் பெண்கொண்டு! ஆடுகை கடுப்ப
நகுவரப் பணைத்த திரிமருப்பு எருமை
மயிர்க்கவின் கொண்ட மாத்தோல் இரும்புறம்,
சிறுதொழில் மகாஅர் ஏறிச், சேணோர்க்குத்
துறுகல் மந்தியின் தோன்றும் ஊரன்,
மாரி ஈங்கை மாந்தளிர் அன்ன
அம்மா மேனி, ஆயிழை, மகளிர்
ஆரந் தாங்கிய அலர்முலை ஆகத்து
ஆராக் காதலொடு தாரிடை குழைய,
முழவுமுகம் புலரா விழவுடை வியனகர்
வதுவை மேவலன் ஆகலின், அதுபுலந்து
அடுபோர் வேளிர் வீரை முன்றுறை,
நெடுவெள் உப்பின் நிரம்பாக் குப்பை,
பெரும் பெயற்கு உருகி யா அங்குத்
திருந்திழை நெகிழ்ந்தன, தடமென் தோளே!

What is to become [of me], my friend? Like the moving hands / of a hermaphrodite taking the guise of a woman at a fine revel, / the twisted horns of the buffalo spread out so as to cause laughter; / when little working boys mount upon its dark-skinned, broad back / that has the beauty of thick hair, to those far off / it looks like a female monkey on a boulder—the man from such a village / has sought marriage in an expansive city rich in festivals, / where the drumhead never dries, / so that amidst his garlands he might crush against his chest / the pearl-garlanded, swelling breasts of women / with dark, beautiful bodies like dark tender mango shoots and the rain-washed īṅkai tree, / adorned with choice jewels, with insatiable love; / sulking at this, like a large, ungathered mound / of long white salt on the front shore of Vīrai belonging to the battle-slaying Vēḷir, / which melts away under a heavy downpour, / these broad, soft shoulders have wasted away, and their fine jewels have slipped!