Akananuru 207

207

அணங்குடை முந்நீர் பரந்த செறுவின்
உணங்குதிறம் பெயர்ந்த வெண்கல் அமிழ்தம்
குடபுல மருங்கின் உய்ம்மார், புள்ளோர்த்துப்
படைஅமைத்து எழுந்த பெருஞ்செய் ஆடவர்
நிரைப்பரம் பொறைய நரைப்புற கழுதைக்
குறைக்குளம்பு உதைத்த கற்பிறழ் இயவின்,
வெஞ்சுரம் போழ்ந்த அஞ்சுவரு கவலை,
மிஞிறுஆர் கடாஅம் கரந்துவிடு கவுள,
வெயில்தின வருந்திய, நீடுமருப்பு ஒருத்தல்
பிணரழி பெருங்கை புரண்ட கூவல்
தெண்கண் உவரிக் குறைக்குட முகவை,
அறனிலாளன் தோண்ட, வெய் துயிர்த்துப்,
பிறைநுதல் வியர்ப்ப, உண்டனள் கொல்லோ-
தேம்கலந்து அளைஇய தீம்பால் ஏந்திக்
கூழை உளர்ந்து மொழிமை கூறவும்,
மறுத்த சொல்லள் ஆகி,
வெறுத்த உள்ளமொடு உண்ணா தோளே!

She who had refused, saying rejecting words,
when [I] held sweet milk mixed with honey,
caressed her short locks, and spoke tender terms,
and who did not eat with a resentful heart—
did she drink now, sighing hotly, her crescent forehead sweating,
as the unrighteous man dug out a brackish, small-potted scoopful
from a clear-centred well in which rolled the rough, large trunk
of a long-tusked bull elephant, distressed by the gnawing sun,
whose cheeks concealed and then let flow bee-swarming musth,
in the fearful fork of the road splitting the hot desert,
on the stony, unsteady path kicked by the cloven hooves
of grey-backed donkeys laden with rows of heavy burdens,
which stalwart men, intent on grand deeds, set forth driving, taking omens from birds,
to carry the white-stone ambrosia from the drying salt pans
spread along the fear-inspiring sea unto the western realm?