Akananuru 209

209

'தோளும் தொல்கவின் தொலைந்தன; நாளும்
அன்னையும் அருந்துயர் உற்றனள், அலரே,
பொன்னணி நெடுந்தேர்த் தென்னர் கோமான்,
எழுஉறழ் திணிதோள் இயல்தேர்ச் செழியன்,
நேரா எழுவர் அடிப்படக் கடந்த
ஆலங் கானத்து ஆர்ப்பினும் பெரிது என,
ஆழல் வாழி, தோழி !- அவரரே,
மாஅல் யானை மறப்போர்ப் புல்லி
காம்புடை நெடுவரை வேங்கடத்து உம்பர்
அறைஇறந்து அகன்றனர் ஆயினும், நிறைஇறந்து
உள்ளார் ஆதலோ அரிதே - செவ்வேல்
முள்ளூர் மன்னன் கழல்தொடிக் காரி
செல்லா நல்லிசை நிறுத்த வல்வில்
ஓரிக் கொன்று சேரலர்க்கு ஈத்த
செவ்வேர்ப் பலவின் பயங்கெழு கொல்லி,
நிலைபெறு கடவுள் ஆக்கிய,
பலர்புகழ் பாவை அன்னநின் நலனே.

‘My arms have lost their ancient beauty; daily
my mother too is plunged in cruel grief; the public scandal
is louder than the roar on the battlefield of Ālaṅkāṉam,
where Ceḻiyaṉ of the well-made chariot, with stout arms like pestles,
the king of the southern realm with his gold-adorned, tall chariot,
crushed down and overcame the seven allied rulers!’—
do not despair, live long, my friend!
Even if he has crossed the rocky defiles and gone beyond Vēṅkaṭam,
the tall, bamboo-clad mountain of Pulli who fights fierce battles with dark elephants,
rare indeed is it that he would exceed self-restraint and not remember
your beauty, like the much-praised statue
fashioned by the steadfast gods
upon Kolli of yielding jackfruit trees with red roots,
which Kāri of the warrior's anklet and red spear, king of Muḷḷūr,
killed the mighty-bowed Ōri of never-fading, fine renown,
and gifted to the Cēra rulers!