Akananuru 211

211

கேளாய், எல்ல! தோழி - வாலிய
சுதைவிரிந் தன்ன பல்பூ மராஅம்
பறைகண் டன்ன பாவடி நோன்தாள்
திண்நிலை மருப்பின் வயக்களிறு உரிஞுதொறும்,
தண்மழை ஆலியின் தாஅய், உழவர்
வெண்ணெல் வித்தின் அறைமிசை உணங்கும்
பனிபடு சோலை வேங்கடத்து உம்பர்,
மொழிபெயர் தேஎத்தர் ஆயினும், நல்குவர்-
குழியிடைக் கொண்ட கன்றுடைப் பெருநிரை
பிடிபடு பூசலின் எய்தாது ஒழியக்,
கடுஞ்சின வேந்தன் ஏவலின் எய்தி,
நெடுஞ்சேண் நாட்டில் தலைத்தார்ப் பட்ட
கல்லா எழினி பல்லெறிந்து அழுத்திய
வன்கண் கதவின் வெண்மணி வாயில்,
மத்தி நாட்டிய கல்கெழுப் பனித்துறை,
நீர்ஒலித் தன்ன பேஎர்
அலர்நமக்கு ஒழிய, அழப்பிரிந் தோரே.

Listen, oh friend!
Even if he is in a land of strange tongues,
beyond Vēṅkaṭam with its dewy groves,
where every time a strong tusker with firm-set tusks
and enduring feet spread like the skin of a drum rubs against
the bur-flower trees with many white, lime-like blossoming flowers,
they scatter like cool hailstones from the rain
and dry upon the rocks where farmers sow white paddy seeds,
he will surely grant his grace—he who parted, making you weep,
leaving behind for us a village gossip
loud as the rushing roar of waters at the stony, cool ghat
raised by Matti at the portal of Veṇmaṇi with sturdy doors,
into which were driven the knocked-out teeth of illiterate Eḻini,
who was caught in the vanguard in the distant land,
going forth at the behest of his fiercely angered king
so that the large herd with calves, trapped in pits,
was left behind, failing to be rescued in the clamour of captured cow-elephants.