Akananuru 214

214

அகலிரு விசும்பகம் புதையப் பாஅய்ப்,
பகலுடன் கரந்த, பல்கதிர் வானம்
இருங்களிற்று இனநிரை குளிர்ப்ப வீசிப்,
பெரும்பெயல் அழிதுளி பொழிதல் ஆனாது,
வேந்தனும் வெம்பகை முரணி, ஏந்திலை,
விடுகதிர் நெடுவேல் இமைக்கும் பாசறை,
அடுபுகழ் மேவலொடு கண்படை இலனே;
அமரும் நம்வயி னதுவே; நமர்என
நம்மறிவு தெளிந்த பொம்மல் ஓதி
யாங்குஆ குவள்கொள் தானே -- ஓங்குவிடைப்
படுசுவற் கொண்ட பகுவாய்த் தெள்மணி
ஆபெயர் கோவலர் ஆம்பலொடு அளஇப்,
பையுள் நல்யாழ் செவ்வழி வகுப்ப,
ஆருயிர் அணங்கும் தெள்இசை
மாரி மாலையும் தமியள் கேட்டே?

Spreading to bury the wide, dark realm of the sky
and hiding the sun, the heaven of many rays
pours ceaseless ruining drops of heavy rain,
chilling the long ranks of dark bull-elephants;
and the king, defying fierce foes, in the encampment
where long radiant spears with raised blades flash,
yearning for slaying fame, does not sleep;
and battle is upon us. The woman with abundant hair,
who understood our mind and trusted that we are hers,
how will she endure,
hearing all alone the clear music tormenting life
on this rainy evening, when cowherds driving cattle
blend the sweet note of the water-lily with wide-mouthed clear bells
hanging on the high shoulders of tall bulls,
and play the sorrowful tune of sevvvaḻi on the fine yāḻ?