Akananuru 215

215

'விலங்குருஞ் சிமையக் குன்றத்து உம்பர்,
வேறுபன் மொழிய தேஎம் முன்னி,
வினைநசைஇப் பரிக்கும் உரன்மிகு நெஞ்சமொடு
புனைமாண் எஃகம் வலவயின் ஏந்தி,
செலல்மாண்பு உற்ற நும்வயின், வல்லே,
வலன்ஆகு! என்றலும் நன்றுமன் தில்ல
கடுத்தது பிழைக்குவது ஆயின், தொடுத்த
கைவிரல் கவ்வும் கல்லாக் காட்சிக்,
கொடுமரம் பிடித்த கோடா வன்கண்,
வடிநவில் அம்பின் ஏவல் ஆடவர்,
ஆளழித்து உயர்த்த அஞ்சுவரு பதுக்கைக்,
கூர்நுதிச் செவ்வாய் எருவைச் சேவல்
படுபிணப் பைந்தலை தொடுவன குழீஇ,
மல்லல் மொசிவிரல் ஒற்றி, மணிகொண்டு,
வல்வாய்ப் பேடைக்குச் சொரியும் ஆங்கண்,
கழிந்தோர்க்கு இரங்கும் நெஞ்சமொடு
ஒழிந்திவண் உறைதல் ஆற்று வோர்க்கே.

'May you swiftly be victorious!'—such a blessing
upon you whose departure is magnificent,
as you hold the well-fashioned spear in your right hand,
with a mighty heart desiring enterprise and resolute
to head toward the land of diverse foreign tongues
beyond the hill with obstructive peaks,
would indeed be good, if only those who remain behind
were able to dwell here with a heart mourning for the departed—
there in that place where men bound to service with well-trimmed arrows,
unswerving harsh eyes holding bent bows,
and untaught vision biting the bent fingers
should the aimed arrow miss its mark,
have slain travellers and raised fearful stone mounds,
where male vultures with sharp tips and red mouths assemble,
touching the fresh heads of corpses,
pressing their abundant clustered claws, taking out eyeballs
and pouring them into the wide beaks of their females.