Akananuru 216

216

நாண்கொள் நுண்கோலின் மீன்கொள் பாண்மகள்-
தாளபுனல் அடைகரைப் படுத்த வராஅல்,
நாரரி நறவுண்டு இருந்த தந்தைக்கு,
வஞ்சி விறகின் சுட்டு, வாய் உறுக்கும்
தண்துறை ஊரன் பெண்டிர் எம்மைப்
பெட்டாங்கு மொழிப' என்ப; அவ்வலர்
பட்டனம் ஆயின், இனியெவன் ஆகியர்;
கடலாடு மகளிர் கொய்த ஞாழலும்,
கழனி உழவர் குற்ற குவளையும்,
கடிமிளைப் புறவின் பூத்த முல்லையொடு,
பல்லிளங் கோசர் கண்ணி அயரும்
மல்லல் யாணர்ச் செல்லிக் கோமான்
எறிவிடத்து உலையாச் செறிசுரை வெள்வேல்
ஆதன் எழினி அருநிறத்து அழுத்திய
பெருங்களிற்று எவ்வம் போல
வருந்துப மாதுஅவர் சேரியாம் செலினே! .

A bard's daughter taking fish with a fine stringed rod / catches a varāl fish on the banks of clear deep waters, / roasts it over vañci firewood, and feeds it to her father / who sits having drunk liquor strained with fibre. / The women of that man from the cool-shored town, they say, / 'speak ill of us as they please.' If we have incurred such public gossip, / what does it matter anymore? / Like the great elephant's distress when Ātaṉ Eḻiṉi, / ruler of Celli of overflowing new wealth, / where many young Kōcar folk wear garlands woven with ñāḻal plucked by sea-bathing women, / kuvaḷai cut by field-ploughmen, / and mullai blossomed in the protected scrublands, / drove his white spear with closely-fitted ferrule, unyielding when hurled, / into its formidable breast, / surely they will suffer when we go to their settlement!