Akananuru 217

217

பெய்துபுலந் திறந்த பொங்கல் வெண்மழை,
எஃகுஉறு பஞ்சித் துய்ப்பட் டன்ன,
துவலை தூவல் கழிய, அகல்வயல்
நீடுகழைக் கரும்பின் கணைக்கால் வான்பூக்
கோடைப் பூளையின் வரடையொடு துயல்வர,
பாசிலை பொதுளிய புதல்தொறும் பகன்றை
நீல்உண் பச்சை நிறமறைத்து அடைச்சிய
'தோலெறி பாண்டிலின் வாலிய மலரக்
கோழிலை அவரைக் கொழுமுகை அவிழ,
ஊழுறு தோன்றி ஒண்பூத் தளைவிட,
புலம்தொறும் குருகினம் நரலக் கல்லென
அகன்றுறை மகளிர் அணிதுறந்து நடுங்க,
அற்சிரம் வந்தன்று; அமைந்தன்று இதுவென,
எப்பொருள் பெறினும், பிரியன்மினோ, எனச்
செப்புவல் வாழியோ, துணையடை யீர்க்கே;
நல்காக் காதலர் நலன்உண்டு துறந்த
பாழ்படு மேனி நோக்கி நோய்பொர,
இணர்இறுபு உடையும் நெஞ்சமொடு, புணர்வு வேட்டு,
எயிறுதீப் பிறப்பத் திருகி
நடுங்குதும் - பிரியின்யாம் கடும்பனி உழந்தே.

The billowing white clouds, swollen after raining, / like flakes of cotton carded by an iron bow, / shed their mist and drizzle; in wide fields / the white flowers on the jointed stalks of long-stemmed sugarcane / sway along with the wind-blown dry pūḷai blossoms; / in every bush thick with green leaves, / the pakanṟai blossoms white, hiding the dark-tinged green, / like the skin-covered round tambourine struck by hands; / plump buds of broad-leaved avarai burst open, / and seasonal tōṉṟi flowers unfurl their bright blooms; / in every field flocks of herons screech loudly, / and women at wide bathing ghats leave off ornaments and shiver. / The early winter has arrived, and it is proper: / 'Whatever wealth you may attain, do not part!' / Thus do I declare, may you prosper, to those who cling to their mates! / Gazing upon this wasted form deserted by my ungenerous lover / after consuming my beauty, affliction assails me; / with a heart that shatters into fragments, longing for union, / I shall tremble, clenching my teeth until sparks fly, / suffering fierce frost, if he departs.