Akananuru 219

219

சீர்கெழு வியனகர்ச் சிலம்புநக இயலி.
ஓரை ஆயமொடு பந்துசிறிது எறியினும்,
'வாராயோ!' என்று ஏத்திப் பேர்இலைப்
பகன்றை வான்மலர் பனிநிறைந் ததுபோல்
பால்பெய் வள்ளம் சால்கை பற்றி,
'என்பாடு உண்டனை ஆயின் ஒருகால்
நுந்தை பாடும் உண்' என்று ஊட்டிப்,
'பிறந்ததற் கொண்டும் சிறந்தவை செய்துயான்,
நலம்புனைந்து எடுத்தஎன் பொலந்தொடிக் குறுமகள்
அறனி லாளனொடு இறந்தனள் இனி' என,
மறந்து அமைந்து இராஅ நெஞ்சம் நோவேன்-
பொன்வார்ந் தன்ன வைவால் எயிற்றுச்
செந்நாய் வெரீஇய புகர்உழை ஒருத்தல்;
பொரிஅரை விளவின் புன்புற விளைபுழல்,
அழல்எறி கோடை தூக்கலின், கோவலர்,
குழல்என நினையும் நீர்இல் நீள்இடை,
மடத்தகை மெலியச் சாஅய்,
நடக்கும் கொல்?" என, நோவல் யானே.

Striding playfully so her anklets chimed in the grand, renown-filled house, / even if she lightly threw the ball with her playmates during the ōrai game, / I would entreat her, 'Come here!', and holding in my capable hand / a bowl filled with milk like the large-leaved pakanṟai's white blossom brimming with dew, / I would feed her, saying, 'If you take a mouthful for my sake, / take one mouthful for your father's sake too!' / Having done noble things for her ever since she was born, / now that my golden-braceleted little girl whom I lovingly nurtured / has departed with a man devoid of virtue, / my heart, which cannot forget and remain at peace, grieves: / frightened by a red dog with sharp white teeth as if cast in gold, / the spotted male deer flees; / and when the blazing summer wind blows through the hollow, withered dry wood / of the rough-trunked wood-apple, herdsmen take it for a flute / in that waterless, vast expanse— / exhausted, her tender grace drooping, / will she walk? Thus I grieve.