Akananuru 22

22

அணங்குடை நெடுவரை உச்சியின் இழிதரும்
கணம்கொள் அருவிக் கான்கெழு நாடன்
மணம்கமழ் வியன்மார்பு அணங்கிய செல்லல்
இதுஎன அறியா மறுவரற் பொழுதில்
'படியோர்த் தேய்த்த பல்புகழ்த் தடக்கை
நெடுவேட் பேண தணிகுவள் இவள்' என,
முதுவாய்ப் பெண்டிர் அதுவாய் கூற,
களம் நன்கு இழைத்துக் கண்ணி சூட்டி,
வளநகர் சிலம்பப் பாடிப் பலி கொடுத்து,
உருவச் செந்தினை குருதியொடு தூஉய்,
முருகுஆற்றுப் படுத்த உருகெழு நடுநாள்,
ஆரம் நாற, அருவிடர்த் ததைந்த
சாரல் பல்பூ வண்டுபடச் சூடி,
களிற்று - இரை தெரீஇய பார்வல் ஒதுக்கின்
ஒளித்து இயங்கும் மரபின் வயப்புலி போல,
நல்மனை, நெடுநகர்க் காவலர் அறியாமை
தன்நசை உள்ளத்து நம்நசை வாய்ப்ப,
இன்உயிர் குழைய முயங்குதொறும் மெய்ம்மலிந்து,
நக்கனென் அல்லெனோ யானே - எய்த்த
நோய்தணி காதலர் வர, ஈண்டு
ஏதில் வேலற்கு உலந்தமை கண்டே?

At that time of bewildered confusion, when they did not know:
"This affliction that torments her comes from the fragrant wide chest
of the lord of the forest land where grouped waterfalls plunge
from the crest of a spirit-haunted high peak,"
the wise old women spoke as if it were true:
"She will be cured if she propitiates the tall Vēḷ
of great fame and mighty hands that destroyed his foes!"
They prepared a fine ground, adorned him with a garland,
sang so the rich house resounded, offered sacrifice,
scattered red millet mixed with bright blood,
and brought down Murukaṉ on that dreadful midnight—
when, smelling of sandalwood, wearing diverse flowers of the slopes
from hard-to-reach clefts where bees buzz,
like a strong tiger that moves in stealth
with watchful steps to seek out an elephant for prey,
unknown to the guards of the fine house and the tall mansion,
as our desire was fulfilled according to the longing in his heart,
each time he embraced me so my sweet life melted, my body swelled with joy;
and did I not laugh,
seeing that the alien Vēlaṉ had toiled in vain
when my lover, who relieves the wearying affliction, arrived right here?