Akananuru 223

223

'பிரிதல் வல்லியர்; இது, நத் துறந்தோர்
மறந்தும் அமைகுவர் கொல்?' என்று எண்ணி,
ஆழல் - வாழி, தோழி!- கேழல்
வளைமருப்பு உறழும் உளைநெடும் பெருங்காய்
நனைமுதிர் முருக்கின் சினைசேர் பொங்கல்,
காய்சினக் கடுவளி எடுத்தலின் வெங்காட்டு
அழல்பொழி யானையின் ஐயெனத் தோன்றும்
நிழலில் ஓமை நீரில் நீளிடை,
இறந்தனர் ஆயினும், காதலர் நம்வயின்
மறந்து கண்படுதல் யாவது - புறம் தாழ்
அம்பணை நெடுந்தோள் தங்கித், தும்பி
அரியினம் கடுக்கும் சுரிவணர் ஐம்பால்
நுண்கேழ் அடங்க வாரிப் பையுள் கெட,
நன்முகை அதிரல் போதொடு குவளைத்
தண்நறுங் கமழ்தொடை வேய்ந்த, நின்
மண்ஆர் கூந்தல் மரீஇய துயிலே?

'He was capable of separating; will he who abandoned us / remain contented, forgetting us?' Thinking this, / do not sink down—may you live, friend! / Even if my lover has crossed the waterless, long distance / of tooth-brush trees without shade, appearing gently / like elephants spewing fire in the fierce forest, / when the fierce wind of burning anger lifts / the branch-joined, budding boughs of the flame-of-the-forest of mature buds, / whose long, great pods with mane resemble the curved tusks of a wild boar— / how could he, forgetting us, ever find sleep: / the sleep that once clung to your washed tresses, / adorned with a cool, fragrant, sweet garland of blue water lilies / and fine buds of the wild jasmine, / so that sorrow vanished as he combed down with fine color / your curly, wavy, fivefold braided hair resembling a rare swarm of bees, / lingering upon your long, beautiful, bamboo-like shoulders hanging low?