Akananuru 229

229

பகல்செய் பல்கதிர்ப் பருதியம் செல்வன்
அகல்வாய் வானத்து ஆழ் போழ்ந்தென,
நீர்அற வறந்த நிரம்பா நீளிடைக்
கயந்தலைக் குழவிக் கவிஉகிர் மடப்பிடி
குளகுமறுத்து உயங்கிய மருங்குல் பலவுடன்
பாழூர்க் குரம்பையின் தோன்றும் ஆங்கண்,
நெடுஞ்சேண் இடைய குன்றம் போகி,
பொய்வ லாளர் முயன்றுசெய் பெரும்பொருள்
நம்இன்று ஆயினும் முடிக, வல்லெனப்,
பெருந்துனி மேவல்!- நல்கூர் குறுமகள்!-
நோய்மலிந்து உகுத்த நொசிவரல் சில்நீர்
பல்லிதழ் மழைக்கண் பாவை மாய்ப்பப்,
பொன்னேர் பசலை ஊர்தரப், பொறிவரி
நல்மா மேனி தொலைதல் நோக்கி,
இனையல் என்றி; தோழி! சினைய
பாசரும்பு ஈன்ற செம்முகை முருக்கின
போதவிழ் அலரி கொழுதித், தாது அருந்து
அம்தளிர் மா அத்து அலங்கல் மீமிசைச்,
செங்கண் இருங்குயில் நயவரக் கூஉம்
இன்இள வேனிலும் வாரார்.
'இன்னே வருதும்' எனத்தெளித் தோரே.

"As the lord of the chariot with many rays, who creates day, / cuts deep into the wide-spread sky, / along the endless, long path dry and devoid of water, / tender female elephants with curve-clawed calves with soft heads / shun foliage and droop in their flanks, / appearing in groups like abandoned huts in a ruined village. / Having crossed the mountains that lie far away, / let the great wealth striven for by men skilled in false promises / be attained quickly, even without us! / Do not let great distress overcome you, poor young girl!" / Looking upon your fine dark-complexioned body with spots and lines being ruined, / as sparse trickling tears, shed in profusion from pain, / blot out the pupils of your rain-like, multi-petaled eyes, / and gold-like pallor spreads over you, / you tell me not to grieve, my friend! / Yet in this sweet, early summer, / when the red-eyed dark koel calls delightfully / from atop the swaying branches of the mango tree with lovely shoots, / plucking the blossoms unfolding in buds and feeding on the pollen / of the murukku whose branches bear red buds from green shoots, / he has not returned — / he who assured me, "We will return this very moment!"