Akananuru 230

230

'உறுகழி மருங்கின் ஓதமொடு மலர்ந்த
சிறுகரு நெய்தற் கண்போல் மாமலர்ப்
பெருந்தண் மாத்தழை இருந்த அல்குல்,
ஐய அரும்பிய சுணங்கின் வைஎயிற்று,
மைஈர்ஓதி, வாள் நுதல் குறுமகள்!
விளையாட்டு ஆயமொடு வெண்மணல் உதிர்த்த
புன்னை நுண்தாது பொன்னின் நொண்டு,
மனைபுறந் தருதி ஆயின், எனையதூஉம்,
இம்மனைக் கிழமை எம்மொடு புணரின்
தீதும் உண்டோ , மாத ராய்?' எனக்
கடும்பரி நல்மான், கொடிஞ்சி நெடுந்தேர்
கைவல் பாகன் பையென இயக்க,
யாம்தற் குறுகினமாக ஏந்தெழில்
அரிவேய் உண்கண் பனிவரல் ஒடுக்கிச்
சிறிய இறைஞ்சினள், தலையே-
பெரிய எவ்வம் யாமிவண் உறவே!

"Young girl of bright forehead and dark moist tresses, / with sharp teeth and subtle freckles budding, / wearing on your wide mound of Venus an ample, cool leaf-garment / of large blossoms resembling the eyes of small, dark neytal / blooming with the tide beside the full backwater! / If you, having scooped up like gold the fine pollen of the punnai / shed upon the white sand by your playmates, / guard this house — then, O charming maiden, / would there be any harm / if this household duty were shared with us?" / As the skilled charioteer slowly drove / the tall chariot with a flagpole and swift-galloping, fine horses, / and I drew near to her, / holding back the tears that welled in her kohl-rimmed eyes streaked with red lines of lifting beauty, / she bowed her head slightly — / leaving me here in great distress!