Akananuru 231

231

'செறுவோர் செம்மல் வாட்டலும், சேர்ந்தோர்க்கு
உறுமிடத்து உவக்கும் உதவி ஆண்மையும்,
இல்லிருந்து அமைவோர்க்கு இல்' என்று எண்ணி,
நல்லிசை வலித்த நாணுடை மனத்தர்
கொடுவிற் கானவர் கணைஇடத் தொலைந்தோர்,
படுகளத்து உயர்த்த மயிர்த்தலைப் பதுக்கைக்,
கள்ளியம் பறந்தலைக் களர்தொறும் குழீஇ,
உள்ளுநர்ப் பனிக்கும் ஊக்கருங் கடத்திடை
வெஞ்சுரம் இறந்தனர் ஆயினும் நெஞ்சுருக
வருவர் - வாழி; தோழி!- பொருவர்
செல்சமம் கடந்த செல்லா நல்லிசை,
விசும்பிவர் வெண்குடைப், பசும்பூட் பாண்டியன்
பாடுபெறு சிறப்பின் கூடல் அன்னநின்
ஆடுவண்டு அரற்றும் முச்சித்
தோடுஆர் கூந்தல் மரீஇ யோரே.

Thinking, "Humbling the pride of those who show hostility, / and the manly quality of providing joyful help in time of need to those who seek refuge, / do not belong to those who stay comfortably at home," / his mind bound by honor and resolved on winning good renown, / he traversed the scorching wasteland path difficult to cross / which causes those who think of it to shiver, / where, across every salt-pan in the spurge-filled wasteland, / are gathered hair-topped cairns raised on the battleground / for those felled when foresters of curved bows shot their arrows; / yet, even having crossed it, he will return to melt your heart — / live long, my friend! / He who embraced your cluster-filled hair / upon whose crest hovering bees hum, / fair as Kūṭal of celebrated greatness, / belonging to the Pāṇḍya of fresh jewels and white parasol rising into the sky, / whose unending good renown comes from conquering foes in recurring battles.